Jan Vingerhoets

Jan Vingerhoets

mei 09, 2021
Deel dit artikel:
Deel dit artikel:

Terugreis naar de toekomst

Over enkele dagen neem ik afscheid van dit prachtige land met deze prachtige mensen. Hen zal ik missen, maar niet de beklemmende sfeer die in zo korte tijd als een donkere nevel over dit land is neergedaald. Zal die me achterna reizen? Is dit onze toekomst?

Op het moment dat ik dit blog schrijf kijk ik met enige weemoed uit over de prachtige tuin. Achter mij fluisteren grote palmen- en bananenbladeren elkaar een onverstaanbare boodschap toe terwijl zij windwiegend naar elkaar reiken als de verlangende vingers van twee geliefden. Een kwartet kikkers kwaakt zich de kelen schor, duizenden krekels trachten vergeefs hen te overstemmen. Deze warme avond zal een van de laatste in zijn in dit paradijselijke oord. Want het liep anders dan gedacht.

Het is najaar 2008 als zich tijdens een reis door Turkije een mogelijkheid voordoet om voor een zacht prijsje een kleine citrusboomgaard te kopen. We wagen de gok, en in het jaar daarna ontwerpen en bouwen we samen met een lokale aannemer een huis met als doel een mooie plek te creëren voor kinderen, familie en vrienden. De lucht was zwanger van hoop: Turkije zou bij Europa gaan komen, volkeren zouden verbroederen.

In 13 jaar werd de plek mooier en mooier. Hier hebben we samen gelachen, samen gepraat, samen gedronken en gezongen. Hier hebben we leren begrijpen dat het bijbelse paradijs ergens in deze regionen moet hebben gelegen. Het zou me dan ook niks verbazen als Adam’s ongelukkige zondeval in onze tuin heeft plaatsgevonden.

Toen kwam de verandering. De politieke signatuur in Turkije nam een grimmige wending, de president ontpopte zich tot een lichtgeraakte, zelfgenoegzame en machtsbeluste autocraat van het soort dat critici ontslaat en meningsverschillen beslecht door opponenten in de nor te smijten. Ongekende ideologische zuiveringen waren het lot van het geteisterde Turkse volk.

Uiteindelijk kon dit niet zonder gevolgen blijven en besloten we dat het tijd werd om afscheid te nemen. Op dit moment glijden op deze plek de mooie herinneringen nog eenmaal tastbaar voorbij alvorens we definitief ons paradijs verlaten.

Onze laatste reis hierheen heeft iets paradoxaals. Terwijl zij ons terug brengt in de tijd, terug naar al die mooie oude herinneringen, voelt het enigszins onverwacht ook als een reis naar de toekomst. Want wat we hier meemaken is precies datgene waar we bang voor zijn, het zijn precies die ontwikkelingen die ons naar ik vrees te wachten staan. Hier zijn ze al realiteit en krijgen we een voorproefje van hoe onze toekomst er uit kan gaan zien als we blijven zeggen dat het wel mee zal vallen en verder niets doen.

Een vriend haalt ons in de late avond van het vliegveld. Het gezicht van de altijd zo goedlachse en praatgrage man gaat dit keer schuil achter een lap stof. De energie is er uit; hij is letterlijk en figuurlijk onherkenbaar. Het zal symbolisch blijken.
In de dagen erna bezoeken we voor de laatste keer wat plaatsen waar onze herinneringen liggen, we bezoeken vrienden en genieten van het prachtige landschap. Maandenlang kende het land een beleid van lockdowns in de weekends, een van de meest zinloze maatregelen die ooit genomen zijn: het is alsof je de brandweer tijdens het blussen dagelijks een paar keer enkele uren vrijaf geeft. Hier zie en voel ik wat de maatregelen met het land en de mensen gedaan hebben. Dit land, dat voor ons symbool stond voor rust en en ontspanning maar ook voor vrijheid, dit land waarin afspraken relatief en regels van elastiek waren, waar iedereen wel een winkeltje annex restaurantje annex taxibedrijfje annex kapperszaakje had of anders toch op zijn minst een neef die elke denkbare dienst kon leveren. Al die kleine zaakjes zijn dicht, de eigenaren zitten treurig aan de straat, beroofd van hun inkomsten, berooid en perspectiefloos, bang voor de politie die alomtegenwoordig is en boetes uitdeelt aan wie het maar waagt om een van de vele onnavolgbare en

onbegrijpelijke regels te overtreden. Dit land, dit dorp, is even zinloos als genadeloos van zijn ziel ontdaan.

Buiten heeft iedereen een mondkapje op. Het lijkt erop dat de regering de COVID problematiek heeft aangegrepen om haar staande beleid van monden snoeren nu ook tastbaar vorm te kunnen geven. Vele van die kapjes zijn smoezelige, verkreukelde of zelfs gescheurde lapjes en daarmee niets minder -maar vooral niets meer- dan een van overheidswege verplicht gestelde infectiebron. Wie het waagt om zich ongemuilkorfd op straat te vertonen of zijn mondkapje in de hitte zelfs maar even af te zetten riskeert een boete ter hoogte van meer dan een gemiddeld weeksalaris. Tegelijkertijd is het hier volstrekt normaal dat alle scooter- en motorrijders zonder helm rondrijden. Er is geen politieagent die daar op let. Het is overduidelijk: dit beleid heeft natuurlijk niets met veiligheid te maken, maar alles met controledwang en het afdwingen van gehoorzaamheid door het in stand houden van irrationele angst. Als we het dorp uitrijden over een uitgestrekte verlaten landweg zien we een oude boer op een gammele tractor op het veld rijden. Met geen sterveling in de buurt en zijn mondkapje op is hij het vleesgeworden symbool van de totale absurditeit. Arme mensen: uit pure angst voor straf worden zij gedwongen tot blinde gehoorzaamheid aan zinloze maatregelen. Van een arme boer op het Turkse platteland kan ik het nog enigszins begrijpen – maar in Nederland doen velen precies hetzelfde.

Hoe onontkoombaar die maatregelen hier inmiddels al zijn zal ik al snel merken, want als ik even wat zaken moet regelen bij mijn bank wordt me resoluut de toegang geweigerd: eerst moet ik een zogenoemde HES-code aanvragen. Dat gaat heel eenvoudig, legt de bewapende beambte bij de ingang me geruststellend uit. Gewoon even via je telefoon wat gegevens invullen en hop!, je hebt een code. ‘No problem’, klinkt het hier het gebruikelijke mantra. Ik bedenk dat dit mantra inmiddels tot haar tegendeel is verworden, want werkelijk alles is inmiddels een probleem. Dat blijkt ook hier het geval, want na het invullen van alle denkbare gegevens, tot aan de namen van mijn ouders en mijn paspoortnummer toe, krijg ik de melding dat de registratie niet lukt omdat ik eerst mijn telefoon bij de Turkse autoriteiten moet laten registreren. De telefoon van de buurman brengt uitkomst en zo kan ik in elk geval de bank in.

De code blijkt inmiddels een eerste levensbehoefte om aan het leven in Turkije te kunnen deelnemen. Het relaas van mijn buurman vervult me met nog meer bezorgdheid.

‘Ik ben bang’, bekent hij.
‘Voor het virus?’ vraag ik. ‘Nee, voor de politie, voor alle regels, ik kan het niet meer volgen, maar als ik een boete krijg kan ik die niet betalen’.
Hij vertelt hoe zijn inkomsten geheel zijn weggevallen; een financieel vangnet is er niet. Hoe de school van zijn kinderen al bijna een jaar dicht is. Er is online onderwijs, maar dat is van slechte kwaliteit en een computer of laptop kan hij niet betalen. De kinderen volgen wat lessen via een oud mobieltje, maar veel stelt het niet voor. .
Hij vertelt ons over het strenge controlebeleid: overal langs de wegen staan politieposten die automobilisten aanhouden. Voor Turken is autorijden momenteel al verboden zonder speciale vooraf aangevraagde toestemming van de politie. Toeristen zijn van deze regel uitgezonderd, want tussen regel en praktijk staan lires in de weg en buitenlandse deviezen. Als je in de auto je mondkapje niet op had, dan hang je meteen al bij de controle. Vervolgens wordt de HES-code via een app gecheckt en daarmee wordt ter plekke en passant je doopceel gelicht. Je mag alleen verder als die check aantoont dat je gevaccineerd of recent

negatief getest bent en er verder geen andere zaken op je aan te merken zijn. Dat laatste uiteraard geheel ter beoordeling aan de autoriteiten – en met de lange tenen van deze regering geeft dat weinig reden tot hoop.

Eenmaal weer terug in mijn tuin, waar de wind is gaan liggen en waar palm en banaan hun toenaderingspogingen dus ook maar even gestaakt hebben, voel ik me een stuk minder onbezwaard dan normaal op deze plek. Na wat ik gezien, gehoord en gevoeld heb, word ik bevangen door een beklemmend gevoel. Over enkele dagen neem ik afscheid van dit prachtige land met deze prachtige mensen. Hen zal ik missen, maar niet de beklemmende sfeer die in zo korte tijd als een donkere nevel over dit land is neergedaald. Zal die me achterna reizen? Is dit onze toekomst?

Wellicht is het nu nog mogelijk om vijfenzeventig jaar vrijheid ook voor onze kinderen te prolongeren. Maar dan zullen we toch echt massaal moeten gaan beseffen wat er aan het gebeuren is en massaal moeten opstaan. Want we realiseren ons echt onvoldoende dat de macht ligt bij het protest van de massa.

Ik kan alleen maar hopen dat mijn reis naar huis niet een terugreis gaat worden naar de toekomst die ik hier in de bek heb gekeken.


Jan Vingerhoets is huisarts en heeft zijn eigen huisartsenpraktijk in het zuiden van het land. Zoals velen van jullie waarschijnlijk al zullen weten is Jan ook mijn stiefvader. Ondanks dat hij een ‘coronakliniek’ runde vorig jaar maart is hij altijd heel nuchter over de situatie geweest. We hebben er samen veel over kunnen denken, praten en onderzoeken, iets wat mij enorm geholpen heeft in het proces. Jan is ook een van de eerste huisartsen geweest die zich zeer kritisch uitliet over het ‘coronabeleid’. Dat deed (en doet) hij met name door het schrijven van scherpe blogs en artikelen. Inmiddels is Jan ook onderdeel van het artsencollectief en verricht daar ontzettend mooi werk. Volg hem op LinkedIn www.linkedin.com/in/jan-vingerhoets-58895612

Deel dit artikel:

Reacties (12)

  • Ja ik vind dit indrukwekkend goed en mooi en beangstigend. Het is zo beangstigend, zowel voor de mensen daar als voor hier thuis. In mijn omgeving ken ik uitsluitend mensen , op mijn 3 dochters na, die werkelijk geen idee hebben dat er iets goed mis is. Maakt me bang verdrietig en boos, altijd maar heel boos.

    • Beste Jan. Ik denk dat bang, teleurgesteld en boos, de vibes met zich meedragen die ‘het duister’ al eeuwen bespeelt met wat we voordat er wetenschap bestond kende als zwarte magie. Jij hebt drie dochters. Er is in mijn beleving nog nooit een tijd geweest waarin de kans dat die duistere macht voor goed verslagen wordt zo groot was.
      Ik heb de afgelopen weken gemerkt dat de reden daarvoor alles te maken heeft met wat wij geleerd hebben over liefde. En dat wij die kracht kunnen sturen zoals ‘zij’ de energie van boosheid, teleurstelling en angst sturen.
      En áls we dat doen, dan doen we iets waar zij geen enkel verweer tegen hebben. Het is net een sprookje. Het is niet alleen een konijnengat, het is Alice in Wonderland.

      Het is absurditeit. Ik was van plan hier iets te posten boven jouw verhaal dat alles met dat absurde wonderland te maken heeft. Want er is (zoals jij weet, dat weet ik zeker) géén duidelijk onderscheid tussen goed en fout. Maar er zijn wel andere dingen die we gelukkig duidelijk van elkaar kunnen onderscheiden.

      Monty Pythons blijkt een belangrijke les om deze tijden door te komen en vervolgens andere mensen uit te kunnen leggen wat er gebeurd. En ik vermoed vanaf deze plek over iemand die ik niet ken, dat je dochters inspiratie zijn om dit te begrijpen.

    • Ik blijf het ook zo bijzonder vinden dat mensen het niet in de gaten hebben. Proberen om ze met humor en lichte ironie uit de hypnose te brengen. Succes Jan! En gelukkig heb je drie dochters. Mijn vader is 82 en die heeft ook bedankt voor de vaccinatie, gelukkig 🙂

  • Ik moet even iets kwijt en dacht, hier kan het wel even schrijven;
    Ik kom vandaag even aan de praat met ondernemer X, zijn bedrijf heeft enkele binnenvaart cruise schepen die uiteraard al een tijd werkeloos liggen. Hij is even op hun jacht, even zijn bubbel zegt hij. Ik vraag bubbel? Ik wordt inmiddels al onpasselijk bij het woord bubbel, maar dat terzijde. Hij heeft Corona, hij is overduidelijk niet ziek, druk bezig op zijn jacht, maar zal wel getest zijn, ik vraag er maar niet naar, want ik voel al aan hoe hij erin staat. Hij woont in quarantaine op zijn jacht aan de kade voor hun huis, zijn gezin in huis 15 meter ernaast. Hij vertelt dat hij blij is dat hij in Nederland woont, met de ruime vergoedingen van de overheid, als hij dat vergelijkt met collega’s in buitenland. Ik zeg, dat geld zullen we toch met ons allen moeten opbrengen, het geld valt niet zomaar uit de lucht. Daar gaat hij maar niet op in, hij is best tevreden met hoe het gaat, en volgens hem draait verreweg grootste deel van Nederland gewoon door waardoor dir kosten wel opgebracht kunnen worden. Hij denkt dat zijn schepen over een maand weer mogen varen, in Engeland gaan ze over week al open heeft hij gehoord. Ook het vakantie park verderop daar is voor Hemelvaart alles uitverkocht, de huisjes en zo. Dus hoezo slecht. Volgende week gaat een van zijn schepen naar IJsselmeer , iets met Corona en ook een bubbel, dus eigenlijk is hij dik tevreden. Weer een bubbel, ik zeg gedag, geen zin in discussies, waag het al helemaal niet naar vaccinatie te vragen. Ik maak mijn wandeling af, met Rypke Zeilmaker en Jorn Luka in mijn headset.

    • Aanvulling; Even later kom ik bij tandarts, uiteraard de opdrachten op voordeur; mondkapje, handen desinfecteren enz enz. Ik ga naar binnen zonder mondkap, had ik niet eens bij me. Iedereen loopt en zit daar met die muilkorf. De balie zelfs met muilkorf achter gigantisch plexiglas spatscherm. Iedereen reageert gewoon beleeft, dat valt dus totaal mee, ik wordt gehaald door de assistente met muilkorf naar de tand arts met muilkorf. Ik ben totaal de enige zonder, iedereen is gewoon vriendelijk en ik krijg niet 1 opmerking. Het kwam mij surrealistisch over, nog veel surrealischer dan in de supermarkt en en winkels waar ik kom, steeds weer als enige zonder die kap. Hoewel laatst voor eerst niet, er kwam een jong echtpaar de supermarkt binnen zinder kappen, een mooie blik van verstandhouding toen we elkaar passeerden. Maar ook in de supermarkten en winkels, niet dat ik er zo vaak kom hoor, heb ik nog nooit een opmerking of onaangename reactie gehad op niet dragen van masker.

  • Dag Jan Vingerhoets, of is het Jorn met een artikel dat Jan voor Jorn schreef.

    Ik wilde even kwijt dat ik over de streep was toen ik jouw gesprek met Jorn zag. Hij zal je nog nodig hebben. Want het blijft een feit voor mij dat ie ook van een heleboel dingen nog niks begrijpt. Maar ik begrijp wel waar het uiterlijk van wijsheid en de innerlijke zelfverzekerdheid vandaan komen. Je hebt een mooie bijdrage geleverd aan deze verschijning op aarde 🙂

    Geef dat AUB nog even niet op… 😉 Anders gaat het fout.

    P.S. De macht zit in onszelf. Zolang we denken dat de macht bij de massa ligt, zal de massa zowel door het licht als het duister onbestuurbaar blijken. We zijn als een school vissen. Niet als een berg zand.

  • Lieve mensen,

    ook ik ben bang en boos en verdrietig en teneer geslagen, sinds vorig jaar mei al. Ben het eens met de reactie hieronder over de positieve vibes en ik wil graag geloven dat er een unieke kans is om de wereld mooier en liefdevoller te maken. Maar ik ben al zo moe…

    Prachtig stukje over het buurland van mijn vaderland en ik wilde bij deze ook wat vertellen over wat er in Griekenland (en Cyprus) gebeurt. Cyprus heeft nu al min of meer dezelfde status als Israel, de green pass is reeds ingevoerd en men mag nergens meer komen zonder die greenpass. De druk voor vaccinatie is immens.

    In Griekenland hebben ze bij mijn weten min of meer de strengste lockdown gehad. De eerste golf laat ik even terzijde, maar sinds de tweede in de herfst hebben ze daar vanaf
    7 november 2020 bijna alles gesloten, een avondklok van 21 tot 5 en men moet toestemming vragen om naar buiten te gaan dmv een sms naar de overheid of een geprint formulier. Er zijn 6 codes, bv code 1 voor boodschappen, 2 voor bezoek aan de dokter etc. Er was zelfs een tijdlimiet ingesteld voor hoe lang je erover mag doen. Mondkapjes zowel binnen als buiten verplicht, ook voor kleine kinderen. De boetes bij overtreding liegen er niet om, 300 euro op een basissalaris van rond de 500 euro. Men mocht ook niet binnen het land reizen, van provincie naar provincie. Er zijn nog meer absurde regels, maar ik wil het niet te lang maken.

    Sinds enkele weken zijn ze begonnen met versoepelen (want bijna zomer en hoop op toerisme), zo mag nu de horeca open met buitenruimte, maar er mag geen muziek gedraaid worden omdat de mensen dan te hard gaan praten (!). Ook de avondklok schuift steeds een beetje. De verwachting is dat de meeste regels los worden gelaten voor de zomer om in september/oktober weer in lockdown te gaan. Net zoals in Turkije waren sommige van die regels alleen van toepassing op de eigen mensen en niet op de toeristen.

    Op het moment is de druk op vaccinatie gigantisch, er vallen ontslagen en er wordt gedreigd met verplichte vaccinatie van iedereen inclusief kinderen vanaf september (de betreffende wet is al in de lente van 2020 aangenomen). De eerste groep ambtenaren die voor de keuze vaccinatie of functie elders is geplaatst is de nationale reddingsbrigade (deze mensen moeten voor 11/6 een prik hebben gehad) en ook voor artsen, onderwijzers en het leger neemt de druk toe. Mensen die in het toerisme werkzaam zijn krijgen te horen dat ze zonder vaccinatie niet kunnen werken komend seizoen.

    Mensen zijn verlamd en murw geslagen, het land wordt al jaren structureel kapot gemaakt en met dit erboven op is het vrij uitzichtloos allemaal. Daarnaast is er sinds 1 1/2 jaar de dreiging van opnieuw een oorlog met Turkije, er vinden bijna dagelijks schermutselingen plaats in de lucht en op zee, de onrust is groot en men is bang dat het niet lang meer zal duren voordat het tot een echte oorlog komt. De onrust in Israel/Palestina en Rusland/Oekraine heeft er ook zijn invloed op, alles heeft met elkaar te maken.

    Mijn excuses voor het lange verhaal, moest het even kwijt : )

    Mijn hart bloedt voor alle mensen op de hele wereld, ook voor de buren van mijn vaderland (in feite hebben we allemaal dezelfde vijand en dat is niet het volk tegen het volk). Niemand wil deze angst, deze dreiging en deze toestand, ik ben er heilig van overtuigd dat de meeste mensen een rustig, liefdevol leven met elkaar willen in goede gezondheid en rust en veiligheid om zichzelf te kunnen zijn.

    Ik hoop dat het licht gaat overwinnen en dat mensen zullen inzien dat als we morgen stoppen met alle maatregelen dat er niets aan de hand is. Moge we gauw weer gewoon mens mogen zijn en elkaar laten aansterken en groeien met veel liefde en heel veel knuffels.

    Veel liefs!

  • Een bevlogen blog. Prachtig geschreven met de hoop en wanhoop. Angst is een slechte raadgever en heeft een lage trilling. Heb vertrouwen. Deze tijd biedt ook nieuwe kansen. We gaan naar een nieuwe tijd. Kinderen worden met een hogere trilling geboren. We moeten open staan om breed te blijven kijken met wat mogelijk is. Lees eens iets over Christina von Dreien. Een jonge vrouw met een verhoogd bewustzijn die de wereld in 5D ziet ipv in 3D, zoals de meesten. Je kijk op de wereld zal veranderen. Laat je niet gek maken door het “onlicht”. Alles wat niet klopt zal worden blootgelegd. Op naar een mooie paradijselijke wereld, zoiets wat Jan hierboven beschrijft. Stel je deze wereld voor, de kracht van gedachten. Ga voorbij deze angst en zoek gelijkgestemden op. Deze groep groeit. Hou vol en omarm deze kans met Liefde vanuit het hart. Heart= earth, de verbinding. Het gaat goed komen.

  • Ik heb Turkse roots en het raakt om te lezen dat het is wat het is en dat het gaat zoals het gaat… Ik kan en wil me er niet bij neer leggen. Zolang ik leef zal ik mezelf en mijn gezin zoveel mogelijk los blijven maken van deze absurde ‘nieuwe’ levensstijl.
    Ik ben werkzaam als docent Nederlands in het mbo. Ik ben benieuwd waar het overheid gestuurde onderwijs naar toe gaat. Ik hoop dat andersdenkende docenten zich zullen verbroederen om scholen te open die niet gesubsidieerd worden. Ik zou me daar graag meer in willen verdiepen. Jij ook? Laten we dan in contact komen!

Geef een antwoord

Doneer

Waardeer je wat ik maak? Steun me dan met een financiële bijdrage. Hartelijk dank voor jullie steun. Jullie maken de tours, de podcast en alles wat ik maak mogelijk.

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang updates waar ik mee bezig ben, wat er allemaal om ons heen gebeurt, nieuws, tips and tricks enzovoorts.

Word onderdeel van de movement!